ویکتور هوگو: 

تعریف و تمجید گاهی مانند یک بوسه از طریق حجاب است.

برایتان پیش آمده؟ گاهی اوقات هیچ چیز حال آدم را خوب نمی‌کند؟  نه دارو، نه ورزش، نه صحبت با تراپیست یا یک عزیز و نه حتی ثروت یا رویکردی معنوی و مذهبی. یک جور حس کلافگی و قفل‌شدگی! 

این موقعی است که آدمی با تشویش درونی در ذهن ناخودآگاه خود درگیر است. گرچه همه موارد بالا یاری‌گر هستند. زمان‌هایی پیش می‌آید که هیچ‌ کم‌وکسری از نعمات دنیوی و معنوی نداریم، ولی باز هم ته دلمان آشوب است. چرا اینگونه می‌شود؟

انسان به رابطه، حمایت و دلگرمی نیاز دارد؛ چه از جانب خانواده، چه از دوستان و چه از سوی جامعه. 

به قول دکتر کاظمی‌زاده استاد و پژوهشگر برجسته دانشگاه روانشناسی تهران: یک چیز هست که هیچ جایگزینی ندارد و آن هم رابطه عاطفی قانونی یا همان تشکیل خانواده شخصی است. کیفیتی که در رابطه با همسر و درهم‌آمیختگی جسمی و بسیار بسیار مهم‌تر از جسمیت، با امتزاج روحی روانی در زندگی مشترک زیست می‌کنیم با هیچ نوع رابطه دیگری حتی والدین، به هیچ عنوان قابل قیاس نیست. چراکه ما در تمام روابط انسانی خود، حد و مرز‌های فیزیکی و روانی داریم اما در رابطه سالم و قانونی، همه این مرزها از بین می‌رود.

تا حالا به این فکر کرده‌اید؟ فعلی کاملا انسانی که در سایر موجودات نادر است؛ عمل بوسه بر لب است.

بوسه و بوسیدن همیشه دستمایه آثار هنری بخصوص در ادبیات و سروده‌های شاعران کهن و معاصر فارسی است و به گونه‌ای بیشتر با شنیدن کلمه بوسه، یاد اشعار حافظ و سعدی می‌‌ٱفتیم تا طبابت و دانش پزشکی!

اما در دهه‌های گذشته دانشمندان، بخصوص روانشناسانی همچون جان گاتمن درباره بوسه پژوهش‌های دانشگاهی دقیق داشته‌اند و از نگاه علمی آن را مورد کاوش قرار داده‌اند.

در مقاله‌ای جداگانه حاصل پژوهش‌های دانشگاهی را در قالب ۱۶ خاصیت بوسه برای سلامتی بدن، گردآوری کرده‌ام (  لینک مطالعه اینجا )

اما معضلی نیز وجود دارد که افراد محروم از روابط رمانتیک و تنها، دست به گریبان آن هستند. فقدان رابطه می‌تواند به طور قابل ملاحظه‌ای به جسم و روح انسان صدمات جبران ناپذیری وارد کند. 

در مواقع تجرد و یا طلاق و جدایی زوجین، پژوهش‌هایی نشان داده که در مواقع استیصال می‌توان برای تسکین خود را در آغوش گرفت.

( لینک منبع )

در این مقاله قصد داشتم تا یافته جدیدی را بیان کنم و آن هم بوسیدن خود است. لابد در ابتدا کمی به نظر مضحک و خنده دار برسد اما پژوهشگرانی دانشگاهی بر روی این موضوع کار کرده و نتایج قابل ملاحظه‌ای نیز بدست آورده‌اند. 

آیا اصلا عملا امکان بوسیدن خود امکان پذیر است؟ 

باید اشاره کرد؛ بوسیدن در روابط اجتماعی نشان‌دهنده عمیق‌ترین شکل اظهار احترام به شخصی محبوب و درستکار است. مثل وقتی که دست پدر،  مادر، معلم یا یک انسان نیکوکار را می‌بوسیم. اوج عزت و ارج نهادن بدون گفتن حتی یک کلمه!

اینگماربرگمان در جمله قصاری زیبا گفته: 

بوسه یک ترفند دوست داشتنی است که توسط طبیعت طراحی شده است تا وقتی کلمات زائد می شوند، گفتار را متوقف کند.

و البته قصد من در این مقاله اثر بوسیدن رمانتیک ( و نه بوسه عادی در هوا یا شانه کسی، مرسوم در دید بازدید‌های اقوام و دوستان) است. 

هدف این تکنیک بوسیدن خود، نه آن اثری است که بر  استحکام رابطه با دیگری دارد؛ بلکه اثرات مثبت بوسه بر خود شخص بوسه‌دهنده است.

https://www.healthline.com/health/benefits-of-kissing#libido

بوسه عاشقانه با بوسه معمولی تفاوت دارد.

همگان آگاهند و نیاز به تشریح آن نیست تا مقاله از مقصود علمی خود به راه ابتذال نرفته. تماس بافت موکوس اندام لب بر لب و …!

قبل از توصیف تئوریک تکنیکی که نام آن را خودبوسیدن می‌گذاریم. برای درک بهتر علمی  موضوع، خوب است؛ آشنایی مختصری با آناتومی صورت انسان داشته باشیم.

آشنایی مختصری با آناتومی صورت انسان

گرچه ساختار رشته‌های عصبی صورت انسان بسیار پیچیده و فراتر از حوصله خواننده است؛ ولی می‌توان برای اطلاعات عمومی اشاره داشت که از منظر علم عصب‌شناسی گیرنده‌های فراوانی توسط خالق، در بدن انسان تعبیه شده است. حواس پنجگانه ما با همین گیرنده‌ها در اندام‌های بینایی، چشایی،شنوایی، بویایی و لامسه کار می‌کنند و قوه‌ی درک جهان، احساسات و عواطف ما را شکل می‌دهند. همه گیرنده‌ها پیام‌های محیطی را به شکل پیام‌های الکتریکی به اندام مغز فرستاده و پس از پردازش، پاسخ ها به فرستنده ها ( که باز همان اندام‌های حرکتی خودکار و غیرخودکار ما همانند: ماهیچه‌ها، حرکات موتورینگ بدن و فرآیندهای قلب، تنفس، گوارش و ترشح هورمون‌ها ) ارسال شده و در یک کلام، رفتار بیرونی و حس و حال درونی ما را تشکیل می‌دهند. 

بخشی از رشته‌های عصبی صورت و اطراف لب‌ها

تصویر: بخشی از آناتومی رشته‌های عصبی اصلی اطراف لب‌ها

 

در این میان، طبق پژوهش‌های عصب‌شناسان حساس‌ترین گیرنده‌های انسان در چشم،گوش یا بویایی،چشایی یا حتی اندام‌های تولید‌مثل او قرار نگرفته‌اند. بلکه بر روی بافت لمسی لبان و بافت موکوس داخلی آن قرار گرفته‌اند.   

همین مطلب گویای این است که آدمی تفاوتی فاحش با سایر موجودات دارد. بله انسان و انسانیت، تمدن و فرهنگ او، در روابط عاشقانه سالم انسانی، ریشه دارد و نه صرفأ در تولیدمثل. 

همه این‌ها به عنوان مقدمه برای یک تکنیک ساده چند‌خطی، به نظرم ضروری رسید؛ چراکه جلوی سوءبرداشت‌ها و ساده‌انگاری یا ابتذال موضوع را بگیرم. بایستی قبل از اشاره به تکنیک، دوباره تاکید کنم؛ بدون تردید، هیچ تکنیکی، جای یک رابطه سالم زناشویی، قانونمند و اخلاقی را پر نخواهد کرد‌.  

اما در پایان باید به پرسش مهم مقاله پاسخ داد: 

بهترین راه برای بوسه به شیوه رمانتیک در زمان فقدان و محرومیت از حضور شریک عاطفی چیست؟ 

تکنیک بدین صورت است: 

انگشتان خود را باز کنید. فاصله ما بین انگشت شصت و انگشت اشاره، بهترین محل بدن انسان برای شبیه‌سازی بوسه محترمانه رمانتیک است. 

شاید با خواندن پاراگراف اخیر، باز هم کمی مضحک به نظر برسد و بیشتر اینکه بگویید چرا نویسنده برای این یک پاراگراف ساده، این همه صغری کبری چیده؟

با انجام آزمایش‌های علمی ثابت شده؛ با انجام فقط یک دقیقه این تکنیک به ظاهر ساده ، کاهش محسوس هورمون‌های استرس و کورتیزول، کاهش فشار خون و ضربان قلب، افزایش حجم کلی گردش خون و آزادسازی ایمونوگلوبولین‌های تقویتی سیستم ایمنی، در بدن داوطلبان آزمایش، مشاهده شده است. 

این یک فرآیند خدادادی بسیار شگفت‌آور  در بدن انسان است که در علوم مرتبط با سلامت بدن و روانشناسی مغفول واقع شده است. البته که از منظر روانشناسی مدرن، پاداش به خود و قدردانی( یا شکرگزاری) کلامی از خود به عنوان یک پدیده روان‌درمانی، اخیرا به صورت چشمگیری فراگیر شده است. اما این آزمایش علمی یک راهکار قدردانی کاملا فیزیکال و متفاوت برای تقویت حس خود ارزشمندپنداری و آرام‌سازی هدفمند، ارائه می‌کند. 

تا حالا از چند روانپزشک یا تراپیست شنیده‌اید که به عنوان یک راهکار در کنار سایر متدهای دارویی/مشاوره‌ای، به شما بگوید، برای اینکه از استرس و دل‌نگرانی رها شوی، یک راه این است: هر ۸ ساعت خودت را ببوس؟؟! 

به نظرتان چقدر خوب است که آدمی پس از هر عمل نیک و سودمند به عنوان حق‌شناسی از تلاش خویشتن، خود را ببوسد؟ و چقدر همین تکنیک عملی مختصر، می‌تواند در تقویت رفتارها و عادت‌های مثبت ما در زندگی نقش پررنگی بازی کند؟ 

 بدن ما اینگونه آفریده شده که تماس بزاق و تحریک سلول‌های بافت زبان و دهان، چه از طرف شریک عاطفی و همسر و چه حتی خویشتن خویش، باعث  اثراتی به مراتب نزدیک با تراپی یا استفاده از داروهای ضداضطراب و افسردگی در بدن ما می‌شود.

( البته از قلم نیفتد که پرفسور جان گاتمن یکی از پژوهشگر پیشرو در این حوزه،  گفته که حداقل مدت زمان یک بوسه غیررمانتیک، برای اثربخشی فیزیولوژیک بایستی حداقل ۶ تا ۱۰ ثانیه طول بکشد. )

این اثرات محافظتی بوسه‌ی رمانتیک،  از طریق سیگنال‌های عصبی به مغز رسیده و باعث ترشح آبشاری هورمون اکسی‌توسین _ هورمون حمایت، عاطفه‌ورزی و سایر تنظیم‌کننده‌های فرآیندهای فیزیولوژیک نرمال _ و هموستاز سایر هورمون‌های کلیدی اثرگذار در حال خوب ذهن و بدن خواهد شد. 

جهت یادآوری: لیست کامل گردآوری شده‌ی ۱۶ اثر اثبات‌شده پژوهشی بوسه را در این مقاله برای مطالعه مفصل‌تر در دسترس خواهد بود. 

 ویکتور هوگو گفته: 

تعریف و تمجید گاهی مانند یک بوسه از طریق حجاب است.